Antalya’nın Akseki ilçesine bağlı Süleymaniye, Ceceler ve Değirmenlik kırsal mahallelerinin etrafında yükselen Giden Gelmez Dağları, yalnızca 2 bin metreyi aşan heybetli zirveleriyle değil, taşıdığı hüzünle de anılır. Orta Toroslar’ın sert yüzünü gösteren bu dağ silsilesi, Antalya’yı Konya’ya bağlayan 1825 rakımlı Alacabel Geçidi’ni de çevreler.
Sivri ve keskin kayalıkların göğe uzandığı, obrukların ve uçurumların ardı ardına sıralandığı bu coğrafya, doğanın hem büyüleyici hem de acımasız yüzünü aynı anda gösterir. Karstik yapısıyla dikkat çeken Giden Gelmez, adını belki de en çok geri dönemeyenlerden alır.
1941 yılında avlanmak için dağa çıkan 14 köylüden biri olan İsmail Özen’in hikâyesi, bu dağların hafızasında hâlâ canlı. Vurulan bir geyiği çıkarmak için iple inilen 102 metrelik obruk, bir anda kaderin karanlık kuyusuna dönüşür. Kaygan ve keskin taşlar ipi keser; genç bir adam zirvede başladığı yolculuğu obruğun dibinde tamamlar.
Aradan 15 yıl geçer. Profesyonel dağcıların bulduğu kemikler köy mezarlığına defnedilir. Bir torunun dilinden aktarılan bu acı, yalnızca bir aile hikâyesi değil, bir dağın karakteridir.
Giden Gelmez Dağları’nda anlatılan tek trajedi bu değildir. Gece yaktıkları ateşin erittiği kar kütlesiyle uçuruma yuvarlanan iki avcı ve yardım istercesine köye dönen bir köpeğin anlaşılmayan çabası… Bu dağ, sessiz çığlıkları saklamayı iyi bilir.
Bugün hâlâ rehbersiz adım atılmaması gerektiği söylenen Giden Gelmez, heybetiyle hayran bırakırken insana sınırlarını hatırlatır. Doğa, güzelliğini cömertçe sunar; ama tedbirsizliğe asla müsamaha göstermez.
Belki de bu yüzden, Giden Gelmez yalnızca bir dağ silsilesi değil; cesaret ile kader arasındaki ince çizginin adıdır.
Gazeteci / Samet Memiş
